صبر و سکوت و نجابت پربهاترین نعمت خدا به بندگانش هست

رهپویان وصال:

عشق يعني آفريدگار؛عشق يعني پيمودن راه رسول الله (ص) وامام متقيان علي(ع) وفاطمه زهرا(س)وخاندان پاك ومطهرشان ،عشق يعني كربلا؛عشق يعني شهادت ،عشق يعني مولا حسين(ع) وزينب (س)؛ عشق يعني وفاي ابوالفضل (س)عشق يعني خون دادن وعدالت گستري وكفرستيزي و صبر وشكيبائي و نجابت وحق جوئي وحق طلبي و راستگوئي و...

عشق يعني ظهورمولا؛عاشق يعني منتظرظهورمولا

اين حسين كيست كه دلها همه ديوانه اوست    آن چه شمعي است كه دلها همه پروانه اوست

يا ابوالفظل باوفاي امام حسين (ع) ياقمر منيربني هاشم(سلام الله عليك)  مددي مولا

براي قرائت زيارت عاشورا با ترجمه در "اينجا" كليك كنيد. التماس دعادارم

به نام خدا

اين دعاكاري از وبلاگ منتظران ظهورارائه شده است لطفاًاز آدرس زير ديدن كنيدwww.moolaali.blogfa.com

« فراماسونری: دجال آخرالزمان-۸ »

لطفاً برای خواندن مقاله، بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

ادامه مطلب

یک توضیح

با تشکر ازدوست عزيزم خادم الامام (عج)

 برگرفته از وبلاگ اسلام حقيقي و سايت

www.mouood.org

حميد.م.حديقه

بسم الله النّور

ياعلی دربنددنيانيستم

 
بنده ی لبخنددنيانيستم

 التماس دعا

سوره فاتحه را قرائت كنيدوسوابش را به شاعر گرانقدر

ازدست رفته اهداء فرمائيدتاشايدحقَّش ادا شود

انشاء الله

 

برای عزیزترینم ...پروردگارم...

 

جلوه ايثار

 

و يطعمون الطعام على حبه مسكيناً و يتيماً و اسيراً انما نطعمكم لوجه الله لا نريد منكم جزاءا و لا شكورا  (سوره دهر آيه 8 و 9)

«و بر دوستى او (خدا) به فقير و طفل و يتيم و اسير طعام مى‏دهند و گويند ما فقط براى رضاى خدا به شما طعام مى‏دهيم و از شما هيچ پاداشى و سپاسى هم نمى‏طلبيم‏».

 

زمخشرى يكى از مفسرين بزرگ اسلام، در تفسير الكشاف به نقل از ابن عباس چنين گويد (تفسير الكشاف ج 4 ص 197 ): حسن و حسين (عليه السلام) بيمار شدند پيامبر (صلی الله علیه و آله) به همراه گروهى از آنان عيادت نمود و به على (عليه السلام) فرمود: چه خوب است‏براى شفاى فرزندانت نذرى كنى.

آنگاه على و فاطمه (عليهما السلام) و فضه نذر كردند كه اگر حسن و حسين عليه السلام بهبود يافتند سه روز روزه بگيرند هنگامى كه آن دو بزرگوار سلامتى خود را باز يافتند در خانه چيزى براى افطار وجود نداشت، از اين رو على (عليه السلام) سه صاع (هر صاع چهار مد و تقريبا يك من تبريز يا 3 كيلوگرم است) جو وام گرفت و به روايتى دیگر حضرت زهرا (عليها السلام) در خانه پشم ريسيد و سه صاع جو مزد گرفت (تفسير البرهان ج 4 ص 412).

فاطمه (عليها السلام) جو را دستاس نمود و با يك صاع آن براى هر يك از افراد خانواده قرص نان جوينى پخت و بر سر سفره افطار نهاد. هنگامى كه آماده افطار شدند، نداى سائلى برخاست: سلام و درود خدا بر شما اى خاندان محمد (صلی الله علیه و آله)! مسكينى از مساكين مسلمينم به من غذا دهيد، خداوند شما را از غذاهاى بهشتى نصيب فرمايد، خاندان وحى نان افطار خود را ايثار كردند و فضه نيز از آنان متابعت كرد. آن شب را با آب افطار كردند و شب را بدون غذا بسر آوردند.

فرداى آن شب نيز روزه گرفتند و چون شب فرا رسيد، نان افطارشان در سفره نهاده شد، يتيمى بر در خانه آمد و باز به همان ترتيب همگى غذاى خود را به آن يتيم ايثار كردند. و آن شب نيز با آب افطار كرده و خود گرسته ماندند. روز سوم را هم روزه گرفتند و هنگام افطار اسيرى تقاضاى كمك كرد و براى بار سوم آنچه در سفره بود به آن اسير ايثار شد.

صبح روز چهارم على (عليهالسلام) دست دو فرزند خود را گرفته و آنان را نزد رسول خدا (صلى الله عليه و آله) برد پيامبر (صلى الله عليه و آله) حسن و حسين عليه السلام را ديد كه از گرسنگى چون مرغكانى مى‏لرزيدند، سپس از جا برخاست و به همراه آنان به خانه حضرت زهرا عليه السلام رفت، ديد فاطمه (سلام الله علیها) در محراب به عبادت مشغول است در حالى كه كه از شدت گرسنگى چشمانش در گودى نشسته است. منظره تأثر آورى بود. رسول خدا (صلى الله عليه و آله) افسرده خاطر شد، در آن هنگام جبرئيل فرود آمد و عرض كرد: اين هديه را بگير خداى تعالى به داشتن چنين اهل بيتى به تو تهنيت گفته است. پس سوره «هل اتى‏» را بر پيامبر (ص) خواند.

(تفسير البرهان ج 4 ص 412- الميزان ج 20 ص 132).

تاریخ وفات حضرت فاطمه (س)

 

آن شب علی تنهای تنها گریه می کرد  "  بر سوگ عالم سوز زهرا گریه می کرد

آن شب پیمبر آن حبیب حق تعالی                  بر مادر مظلومه ما گریه می کرد

  

 1ـ مناقب ابن شهرآشوب، ج 3، ص 375.
2ـ كشف‏الغمه، ج 2، ص 126.
3ـ بحارالانوار، چ 43، ص 215.
4ـ بحارالانوار، چ 43، ص 191 و 178.
5ـ بحارالانوار، چ 43، ص 191 و 178.
6ـ مناقب ابن شهرآشوب، ج 3، ص 375.
7ـ اصول كافى، ج 1، ص 241.
8ـ بحارالانوار، ج 43، ص 212.
9ـ كشف‏الغمه، ج 2، ص 128.
10ـ كشف‏الغمه، ج 2، ص 128
11ـ بحارالانوار، ج 43، ص 196
12ـ ج 10، ص 455.

جايگاه حضرت فاطمه زهراعليهاالسلام در روايات

 

زمخشرى در كشاف هنگام ذكر ماجراى زكريا و مريم ‏عليهماالسلام نقل كرده ‏است كه پيامبر صلى الله عليه و آله در هنگام قحط سالى، به گرسنگى مبتلا شد. حضرت ‏فاطمه ‏عليهاالسلام دو قرص نان و پاره‏اى گوشت براى آن ‏حضرت، تحفه برد و وى ‏را بر خود مقدم داشت. امّا آن ‏حضرت طبق را به خود فاطمه بازپس داد و فرمود: آن را بگير. آنگاه روپوش روى طبق را برگرفت. طبق پر از گوشت و نان بود. فاطمه با ديدن اين صحنه شگفت‏زده شد و پى ‏برد كه اين ‏نان و گوشت از جانب خداوند فرستاده شده است. پيامبر به فاطمه فرمود: اين نان و گوشت از كجا آمده است؟ فاطمه پاسخ داد: از سوى خدا كه او هر كه را خواهد بى‏حساب، روزى دهد. پيامبر فرمود: سپاس خدايى را كه تو را مانند بانوى زنان بنىاسرائيل قرار داد. سپس آن‏ حضرت، على بن‏ابى‏طالب و حسن و حسين و اهل‌بيتش را جمع كرد و همگى از آن غذا خوردند و سير شدند. امّا از غذا، هيچ كاسته نشده بود و فاطمه باقيمانده ‏غذا را به همسايگان خويش بخشيد.

ترمذى در صحيح از صبيح غلام اُمّ سلمه و زيد بن ارقم نقل كرده است ‏كه گفتند: پيامبر صلى الله عليه و آله به على و فاطمه و حسن و حسين فرمود: "من با دشمن شما دشمن و با دوستان شما دوست هستم."

ابن خالويه در كتاب "آل" در حديثى كه آن را از امام رضا و او از پدرانش از اميرمؤمنان نقل كرده، آورده است كه آن ‏حضرت فرمود: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: "چون روز قيامت فرا رسد، منادى از دل عرش ‏آواز دهد كه اى خلايق! ديدگان خود را بربنديد تا فاطمه دختر محمّد، عبور كند."

ابونعيم احمد بن عبدالله اصفهانى به سند خود از مسروق از عايشه نقل ‏كرده است كه گفت: به هنگام بيمارى رسول خدا صلى الله عليه و آله، كه به رحلت وى ‏منجر شد بر بالين آن ‏حضرت بوديم كه فاطمه وارد شد. راه رفتنش بىهيچ ‏كم و كاستى به راه رفتن پيامبر مى‏ماند. چون پيامبر فاطمه را ديد فرمود: "دخترم خوش آمدى" آنگاه وى را در سمت راست يا چپ خود نشانيد. سپس رازى را با وى در ميان نهاد. فاطمه گريست. در ميان زنان پيامبر من ‏به سخن درآمدم و گفتم: رسول خدا از ميان ما همه تو را براى رازگويى‏ برگزيد آنگاه تو مى‏گريى؟!

همچنين در روايت ديگرى آمده است كه آن منادى بانگ مى‏زند كه: "اى جماعت! سر به زير افكنيد و چشم فرو بنديد تا فاطمه از پل صراط بگذرد. آنگاه آن‏ حضرت در حالى كه هفتاد هزار كنيز از حورالعين بهشت ‏او را همراهى مى‏كنند، از پل مى‏گذرد."

بخارى در صحيح به سند خود روايت كرده است كه پيامبر اكرم ‏فرمود: "فاطمه پاره تن من است. هر كه او را خشمگين سازد به تحقيق مرا خشمگين ساخته است."

بسيارى از دانشمندان اهل حديث، از شيعه و سنى، اين مضمون را با اسناد صحيح و روايت‌هاى صريح نقل كرده‏اند. تا آنجا كه برخى بدين ‏روايت، با اعتمادى تمام استشهاد كرده‏اند. يكى از اينان ابوالفرج اصفهانى ‏است. وى روايت مى‏كند كه: عبدالله بن حسن مثنى فرزند امام حسن ‏مجتبى ‏عليه السلام بر عمر بن عبدالعزيز وارد شد. عبدالله در آن هنگام جوان، و از وقار و هيبتى خاص برخوردار بود. عمر او را در صدر مجلس نشانيد، مورد احترام قرار داد و نيازش را برآورده ساخت. از علت كار عمر در اين ‏خصوص پرسش كردند. وى پاسخ داد: يكى از معتمدانم خبرى از رسول ‏خدا برايم نقل كرد آن چنان كه گويى خود آن را از دهان آن ‏حضرت‏ شنيده‏ام. پيامبر فرمود: فاطمه پاره تن من است. آنچه او را شادمان مى‏كند مرا نيز خوشحال مى‏سازد و آنچه وى را خشمگين مى‏كند مرا نيز به خشم ‏آورد. اين عبدالله هم پاره‏اى از پاره تن رسول خداست.

ابن صباغ مالكى در فصول المهمه از بخارى و مسلم و ترمذى نقل كرده ‏است كه پيامبر اكرم فرمود: "از مردان، بسيارى به كمال رسيده‏اند امّا از زنان جز مريم دختر عمران و آسيه دختر مزاحم همسر فرعون و خديجه ‏دختر خويلد و فاطمه دختر محمّد كس ديگرى به كمال دست نيافته است."

ابن سعد و ابن مثنى از حضرت امير نقل كرده‏اند كه گفت: رسول خدا فرمود: "اى فاطمه خداوند از خشم تو خشمگين و از خشنودى تو خشنود مى‏شود."

ابونعيم احمد بن عبدالله اصفهانى به سند خود از مسروق از عايشه نقل ‏كرده است كه گفت: به هنگام بيمارى رسول خدا صلى الله عليه و آله، كه به رحلت وى ‏منجر شد بر بالين آن ‏حضرت بوديم كه فاطمه وارد شد. راه رفتنش بىهيچ ‏كم و كاستى به راه رفتن پيامبر مى‏ماند. چون پيامبر فاطمه را ديد فرمود: "دخترم خوش آمدى" آنگاه وى را در سمت راست يا چپ خود نشانيد. سپس رازى را با وى در ميان نهاد. فاطمه گريست. در ميان زنان پيامبر من ‏به سخن درآمدم و گفتم: رسول خدا از ميان ما همه تو را براى رازگويى‏ برگزيد آنگاه تو مى‏گريى؟!

سپس رسول خدا راز ديگرى با فاطمه در ميان نهاد. اين بار فاطمه ‏خنديد. عايشه در اين باره از فاطمه پرسش كرد. امّا آن ‏حضرت گفت: من‏ راز رسول خدا را برملا نمى‏كنم. چون پيامبر درگذشت عايشه دوباره ازآن رازى كه پيامبر صلى الله عليه و آله با فاطمه در ميان گذارده بود، از وى سؤال كرد. فاطمه پاسخ داد: امّا گريه‏ام بدين خاطر بود كه رسول خدا به من فرمود: جبرئيل در هر سال يك بار قرآن را بر من عرضه مى‏داشت امّا امسال آن را دو بار عرضه كرد و علت اين امر را جز نزديك شدن مرگم نمى‏دانم. من از شنيدن اين سخن گريستم آنگاه پيامبر به من فرمود: از خدا بترس و شكيبا باش كه من براى تو سَلَف نيكويى هستم. سپس فرمود: اى فاطمه آيا دوست ندارى كه سرور زنان جهان و بانوى اين امّت باشى؟ در اين هنگام‏ بود كه خنديدم.

حاكم در مستدرك روايت كرده است كه چون رسول خدا از جنگ يا سفرى باز مى‏گشت، نخست به مسجد مى‏رفت و دو ركعت نماز مى‏گزارد و آنگاه به خانه فاطمه مى‏رفت.

دانشمندان حديث اين روايت را با سندهاى بسيار و نيز مَتنى يكسان يا دست كم با اندكى تفاوت نقل كرده‏اند.

مؤلّف كتاب "الاستيعاب" به سند خود از ابن عبّاس نقل كرده است كه ‏رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: "سرور زنان بهشت، مريم و پس از او فاطمه ‏دختر محمّد و سپس خديجه و سپس آسيه همسر فرعون مى‏باشند."

ابن صباغ مالكى در فصول المهمه از بخارى و مسلم و ترمذى نقل كرده ‏است كه پيامبر اكرم فرمود: "از مردان، بسيارى به كمال رسيده‏اند امّا از زنان جز مريم دختر عمران و آسيه دختر مزاحم همسر فرعون و خديجه ‏دختر خويلد و فاطمه دختر محمّد كس ديگرى به كمال دست نيافته است."

اين دو حديث با اسناد بسيار و مستفيض در كتب روايات نقل شده ‏است. و البته احاديث ديگرى نيز نقل شده، مبنى بر آن كه فاطمه از برترين ‏آن زنان سابق‏الذكر است. جز آن كه مريم سرور زنان دوره خودش مى‏باشد و فاطمه سرور زنان عالم در تمام دوران‌هاست. مؤيد اين نظر، سخنى است ‏كه از پيامبر صلى الله عليه و آله خطاب به حضرت زهرا نقل شده كه به وى فرمود: آيا دوست ندارى سرور زنان اين امّت باشى؟ از آنجا كه بى‏ترديد اين امت از ديگر امت‌ها برتر است مى‏توان نتيجه گرفت كه بانوى زنان اين امت نيز از سروران ديگر امت‌ها، برتر و بالاتر است.

بخارى و مسلم در صحاح خود از قول پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده‏اند كه فرمود:"فاطمه سرور زنان بهشتى است."

حاكم در مستدرك روايت كرده است كه چون رسول خدا از جنگ يا سفرى باز مى‏گشت، نخست به مسجد مى‏رفت و دو ركعت نماز مى‏گزارد و آنگاه به خانه فاطمه مى‏رفت و بعد از آن به نزد همسرانش روانه مى‏شد.

امّا هرگاه پيامبر مى‏خواست به سفر يا جنگى رود، نخست با همسرانش خداحافظى مى‏كرد و آخر از همه با فاطمه وداع مى‏گفت. حاكم نيز همين مطلب را از ابن عمران نقل مى‏كند كه گفت: هرگاه‏ پيامبراكرم عازم سفرى مى‏شد آخرين كسى كه با او خداحافظى مى‏كرد، فاطمه بود. اين نكته در كتب حديث با سندهاى مستفيض نقل شده است.

در كتاب استيعاب به نقل از عايشه آمده ‏است كه از وى پرسيدند: محبوب‌ترين زنان در نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله چه كسى بود؟ عايشه گفت: فاطمه. پرسيدند: و از مردها؟ گفت: شوهرش على.

همچنين مؤلف استيعاب به سند خود از ابن بريد از پدرش نقل كرده‏ است كه گفت: محبوب‌ترين زنان در نزد رسول خدا فاطمه و محبوب‌ترين ‏مردان در نزد آن ‏حضرت، على بود.

حاكم در مستدرك از جميع بن عمير نقل كرده است كه عايشه پس از آن كه از وى درباره على پرسش شد، گفت: از من درباره مردى مى‏پرسيد كه به خدا مردى را محبوب‌تر از على نديدم. بخارى و مسلم در صحاح خود از قول پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده‏اند كه فرمود: "فاطمه سرور زنان بهشتى است."

وصایای حضرت زهرا ( س )

 

بسم الله الرحمن الرحيم هذا ما اوصت به فاطمة بنت رسول‏اله و هى تشهد ان لا اله اله الله و ان محمدا رسول‏الله و ان الجنة حق والنار حق و ان الساعة آتية لاريب فيها و ان الله يبعث من فى القبور يا على انا فاطمه بنت محمد زوجنى الله منك لاكون لك فى الدنيا و الاخرة انت اولى بى من غيرى حنطنى و غسلنى و كفنى بالليل وصل على و ادفنى بالليل و لا تعلم احدا و استودعك الله و اقراء على ولدى السلام الى يوم القيامة.(1)
اين است وصيت فاطمه دختر رسول خدا و او شهادت مى‏دهد به يگانگى و يكتايى ذات باريتعالى و رسالت حضرت محمد رسول‏الله و گواهى مى‏دهد كه بهشت حق است و آتش جهنم حق است و بدون شك قيامت در پيش است و خواهد آمد و خدا در آن روز همه را از قبرها برمى‏انگيزد يا على من فاطمه دختر محمدم كه خداوند مرا به ازدواج تو درآورد تا در دنيا و آخرت همسر تو باشم و از آن تو، تو از هركس بر من نزديكترى مرا شبانه حنوط كن و شب غسل بده و شبانه كفنم كن و شب به خاك بسپار و كسى را از دفن من مطلع مكن. تو را به خدا مى‏سپارم و سلام من به فرزندانم تا روز قيامت برسان. و در بعضى از روايات دارد كه زهرا عليهاالسلام به على عليه‏السلام گفت: يابن عم دلم تمناى مرگ دارد ساعتى نخواهد گذشت جز آن كه از تو مفارقت نمايم.
على عليه‏السلام فرمود: اى دختر رسول خدا وصيت كن به آنچه مى‏خواهى و هر چه در دل دارى بيان كن على عليه‏السلام نشست بالاى سر فاطمه و خانه را از بيگانه خالى كرد جز فاطمه و على كسى نبود فاطمه عرض كرد: اى پسر عم هيچگاه در زندگى به شما دروغ نگفته‏ام و در زندگى زناشويى با تو راه خيانت نپيموده‏ام و لا خالفتك منذ عاشرتنى. و هرگز در معاشرت با تو از در مفارقت وارد نشده‏ام و پيوسته مطيع فرمان تو بوده‏ام. على عليه‏السلام فرمود:
پناه مى‏برم به خدا (اى دختر رسول خدا) تو بانوى راستگويى و داناتر و پرهيزگارتر و نيكوكارتر و گرامى‏تر از هركسى، من نيز از خدا در مخالفت با تو بيمناك بوده‏ام و فراق تو بر من سخت ناگوار است فقدان تو بر من تجديد مصيبتى است كه از رحلت پيغمبر بر من وارد شد به خدا قسم مصيبت فراق تو بر من چنان است كه هيچ چيز نمى‏تواند مرا تسليت دهد در آن حال هر دو به گريه افتادند و مدتى زار زار اشك ريختند (بعضى نوشته‏اند كه چون اطاق خلوت شد زهرا عليهاالسلام به على عليه‏السلام عرض كرد پسر عم جلوتر بيا و دستت را روى سينه من بگذار على عليه‏السلام خواهش آن بانو را عمل كرد آنگاه عرض كرد پسر عم از من راضى باش على عليه‏السلام فرمود: زهرا جان از تو راضيم خداى نيز از تو راضى باشد. عرض كرد نه على جان مى‏دانى من از چه چيزى از شما رضايت مى‏خواهم روزى كه دشمن به صورت من سيلى زد و با خستگى و درد جسمانى و روح افسرده آمدم منزل ديدم تو در كنج حجره نشسته‏اى و مشغول جمع‏آورى قرآنى با تندى با شما سخن گفتم و به شما گفتم يابن ابيطالب اى پسر ابى‏طالب در كنج حجره نشسته‏اى و مثل جنين در رحم حجره قرار گرفته‏اى دشمن به همسرت تعدى كرده...
غصه‏دار بودم و با تو پرخاش كردم اينك از تو رضايت مى‏خواهم از من راضى باش) مولاى متقيان سر فاطمه را به سينه چسباند و با مهربانى فرمود: زهرا جان از تو راضيم خدا و رسول از تو راضى باشند هرچه مى‏خواهى بگو كه اجرا خواهم كرد. آن بانو در حالى كه اشك مى‏ريخت گفت شوهر گراميم خداوند تو را جزاى خير دهد وصيت من اين است كه دختر خواهر من امامه را تزويج كنى (امامه دختر زينب بنت رسول‏الله بود كه مادرش در زمان پدر فوت كرده بود) زيرا امامه به فرزندان من مهربانى خواهد كرد و بهترين پرستار آنها است و مرد هم ناگزير است زنى در خانه داشته باشد.
از جمله وصاياى حضرت زهرا عليهاالسلام به همسرش اين بود كه گفت: شوهر عزيزم براى من تابوتى بساز كه فرشتگان صورت آن را به من نشان داده‏اند و امام عليه‏السلام از وى خواست كه وصف آن را برايش بيان كند تا طبق خواسته‏اش عمل نمايد.
«مورخين نوشته‏اند كه وصف تابوت در متن وصيت آن بانوى بزرگ اسلام نيست» و باز گفت: همسرم وصيت ديگرم اين است كه هيچكس به جنازه من حاضر نشود.
من از اين مردم كه به من ستم كردند و حق مرا غصب نمودند متنفرم.
اينها دشمن من و دشمن رسول خدا (ص) هستند اجازه نده از اين قوم و هوادارانشان كسى بر جنازه من حاضر شوند و نماز بخوانند يا على مرا در تاريكى شب آنگاه كه ديدگان مردم به خواب رفت به خاك بسپار تا از دفن من بى‏خبر باشند.

 

 

یا فاطمة الزهر(س)

 

 

گره در کار اگر داری بگو با نیت خالص

 

در این میخانه چون صدها گره وا می کند زهرا

 

منال از درد و مشکل ها بگیر از دامن زینب

 

تو را در حل مشکل ها شکیبا می کن زهرا

 

اگر صادر کند زینب جواز جنت ما را

 

حسین مهرش کند حتما،که امضا می کند زهرا

 

خبر کن دردمندان را مطب فاطمه باز است

 

به هر دردی در این محفل مداوا می کند زهرا

 

ای بقیع ای بقعه جانان ، سلام اولسون سنه

ای بقیع ای روضه رضوان ، سلام اولسون سنه

عز خلقت ، عین عزت ، دخت طاها سنده دور

روح احمد ، مام زینب ، کفو مولا سنده دور

آرزوی مرتضی ، ام ابیها سنده دور

تپراقیندا  نوش دارو درد عشقه جلوگر

نسگیلونده شیعلر آغلار اولالار نوحه گر

 دفن اولوبدور  سنده نسوان جهانین اسوه سی

وحی دانشگاهینون  بیر مقتدر اندیشه سی

سینه سی یاره یاتوب سنده خدا محبوبه سی

تربتوندن هر زمان فوج ملائک کام  آلار

عالم معناده زهرا محسنه لای لای چالار

 

 

 یا فاطمه الزهرا(س)

امام زمان و یاد مادرش فاطمه زهرا (س)

حضرت ولى عصر- عجل‏اللَّه تعالى فرجه الشريف - در طول عمرش بيش از ساير ائمه مظلوميت مادر را ياد مى‏كند و روزى كه ظهور مى‏كند، به مدينه مى‏آيد و ناله‏ها و استغاثه‏هاى فاطمه عليهاالسلام را متذكر مى‏گردد و مى‏گويد: اى مادر! امروز از قاتلانت انتقام مى‏گيرم و آنان را به سزاى اعمالشان مى‏رسانم. آنگاه به سراغ قبر قاتلان او آيد و با اذن خدا آن دو را زنده مى‏كند و سؤال كند: به چه جرمى مادرم را مصدوم و مجروح كرديد؟ بچه‏اش را كشتيد؟ خانه‏اش را مورد تهاجم قرار داديد؟ سپس با شمشيرى كه در دست داد آنان را به قتل مى‏رساند و جسدشان را به آتش مى‏كشد و خاكسترشان را بر باد مى‏دهد....
آرى دل نازنين امام زمان عليه‏السلام هرگز از ياد غمها و غصه‏هاى مادر بزرگوارش فاطمه عليهاالسلام آرام نمى‏گيرد و مصائب او را فراموش نمى‏كند، زيرا فاطمه عليهاالسلام حجت و اسوه‏ى ائمه خوانده شده است، و در عمر كوتاهش شديدترين و دردناكترين مصيبتها را پشت سر گذاشته است.
يك حديث شريف از توقيع مبارك آقا امام زمان عليه‏السلام در مورد مادرش فاطمه عليهاالسلام مى‏فرمايد:
و فى ابنة رسول‏اللَّه صلى اللَّه عليه و آله لى اسوة حسنة.
در حالات و رفتار فاطمه عليهاالسلام دختر پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله، براى من سرمشق خوبى وجود دارد.
اين حديث، فاطمه‏ى زهرا عليهاالسلام را اسوه و الگو براى امام زمان عليه‏السلام نقل مى‏كند و مى‏رساند كه فاطمه عليهاالسلام نقش رهبرى دارد و ائمه‏ى اطهار عليهم‏السلام از او سرمشق مى‏گيرند.
حضرت امام حسن عسكرى عليه‏السلام نيز با تعبير كلى‏تر مى‏فرمايند:
نحن حجة اللَّه على الخلق، و فاطمة حجة علينا.
ما براى تمام مخلوقات حجت هستيم و فاطمه عليهاالسلام مادرمان حجت ما مى‏باشد.
اين حديث نيز ضمن ياد امام حسن عسكرى از مادرش، آن حضرت را پيشواى ائمه ذكر مى‏كند و بالاخره حضرت امام باقر عليه‏السلام در يك حديث فوق‏العاده و عرفانى مى‏فرمايند: اطاعت فاطمه عليهاالسلام براى تمام مخلوقات عالم از جن و انس و پرندگان و حيوانات، حتى براى انبيا و ملائكه واجب گرديده است.
(لقد كانت عليهاالسلام مفروضة الطاعة على جميع من خلق اللّه من الجنّ والانس والطّير والوحش والانبياء والملائكة)

اين اطاعت اگر چه تكوينى است نه تشريعى، ولى عظمت فاطمه عليهاالسلام را به ساير مخلوقات جهان حتّى انبياى پيشين در بر دارد.

من خودم از صحت اين مطلب هيچی نمی دونم من اين مطلب رو از يه سايت البته به نظر خودم معتبره گرفتم .

اين لينک مطلب که از سايت يازهرا  گرفتم :

http://www.yazahra.net/far/selecttext.php?ic=153&subid=7

 

 شهادت سيده نساء العالمين پاره تن رسول فاطمه الزهرا (سلام الله عليها) تسليت باد

یا علی جان،جان ومال وفرزندان وهمسران وپدران ومادرا نمان به فدای مظلومیتت

 

سایت یا زهرا (س)

بی قانونی کنند بی قانونی میکنیم.

الحمدللَّه ربّ العالمين و الصّلاة و السّلام على سيّدنا و نبيّنا ابى‏القاسم محمّد و على اله الأطيبين‏ الأطهرين المنتجبين الهداة المهديّين المعصومين سيّما بقيّة اللَّه فى الأرضين. ربّنا عليك توكّلنا و اليك انبنا و اليك المصير.  ما بايد چشمهاى خودمان را باز كنيم. ما بايد به خدا متوسل باشيم، متذكر باشيم. ملت ايران ملت بزرگى است، ملت توانايى است، هدفهاى بزرگى دارد، راهى هم به سوى اين هدفها دارد كه مى‏تواند طى كند. من اميدوارم خداى متعال تفضلات خود را بر شما ملت ايران به طور مستمر ببارد؛ باران لطف خود را بر سر شما ببارد و ان‏شاءاللَّه امروز كه روز اول سال 86 است، سرآغاز يك سال پُربركت براى مردم باشد. والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته‏ نرم افزار رايگان به سوي نور : اين نرم افزار شامل بيانات حضرت امام خميني قدس سره و مقام معظم رهبري حضرت امام خامنه اي : » متن كامل بيانات از سال 1368 تا 1385 . » سه جلد كتاب (تفسير سوره حمد - شرح حديث جنود عقل و جهل - چهل حديث) . » امكان جستجو دقيق و آسان و شامل صوت و تصوير موضوع بندي شده و ... مي باشد.

مرثیه هایی که به تازگی روی سایت قرار گرفته اند:

مرثیه حضرت عباس (ع) ، محمد حسین حدادیان
وقتی علم می بینم یاد علمدار می کنم       وقتی که غم می بینم یاد غم یار می کنم
0:02:52  ،  510KB
. ..................  ..............     ..............  .................. .

مرثیه امام حسین (ع) ، حاج سعید حدادیان
الهی الهی الهی       رضایت به هر چه تو خواهی
0:05:08  ،  912KB

 

مرثیه هایی که به تازگی روی سایت قرار گرفته اند: 

مدیحه حضرت زهرا (س) ، حاج عبدالرضا هلالی
گلدونا رو پر کنید زلاله و شقایق    صدا خنده ی همه می آد تو این دقایق  (گل سپید حیدر   زهرا)
0:04:46  ،  316KB
. ..................  ..............     ..............  .................. .

مدیحه حضرت زینب (س) ، حاج عبدالرضا هلالی
عالمی جان را بنماید فدای تو     دل شده تنگ حرم کربلای تو
0:04:27  ،  555KB
. ..................  ..............     ..............  .................. .

مدیحه امام حسین (ع) ، حاج عبدالرضا هلالی
روح الله تويی  عين الله تويی      همه ی هستی من  ثارالله تويی
0:01:48  ،  229KB
. ..................  ..............     ..............  .................. .

مدیحه حضرت زینب (س) ، حسين سيب سرخی
حور و ملک پروونتن هیئتی ها دیوونتن     فرشته ها و اولیا عبد و غلام خونتن  (زينب عقيلة العرب)
0:04:21  ،  289KB
. ..................  ..............     ..............  .................. .

مدیحه امام حسين (ع) ،  حسين سيب سرخی
همه ی هستیمو مدیون چشاتم می دونی    از همون روز ازل مست نگاتم می دونی
0:05:00  ،  622KB
. ..................  ..............     ..............  .................. .

مدیحه حضرت زینب (س) ، حاج محمود کریمی
آی عاشقا    بیایید بریم    در خونه ی مولا
0:07:39  ،  503KB
. ..................  ..............     ..............  .................. .

مدیحه حضرت زینب (س) ، حاج محمود کریمی
گداها تو کوچه ی بنی هاشم جمع بشید     پشت در خونه ی مولا عیدی بگیرید از زهرا
0:02:42  ،  183KB
. ..................  ..............     ..............  .................. .

مدیحه حضرت زینب (س) ، محمد حسین حدادیان
منم که روز اول به فکر آخر بودم      به دامن پیغمبر فکر برادر بودم
0:04:54  ،  324KB

مرحوم حاج محمد رضا آغاسی

ردیف	موضوع	اجرا	حجم (KB)	زمان
1	از ذکر علی مدد گرفتیم    آن چیز که می شود گرفتیم		148	0:02:10
2	آن شب که بتان نماز خواندند    ما را به حريم راز خواندند		348	0:05:16
3	دلم تنگ شهیدان است امشب		36	0:00:26
4	فصل عزا آمد و دل غم گرفت    خیمه ی دل بوی محرم گرفت		305	0:04:35
5	دل من فدای دو دست اباالفضل		302	0:04:34
6	غنچه می بينم دلم پر می زند   بوسه بر قنداق اصغر می زند		190	0:02:49
7	شیعه یعنی امتزاج نار و نور		158	0:02:19
8	حیدر کرار نیـَم، خانه نشینم ولی ...		211	0:03:09
9	میخوام برم امام رضا ...		124	0:01:48
10	علی علی مولا ...		224	0:03:20
11	یک قوم تو را شهید می خوانند ...  (درباره احمد متوسلیان)		170	0:02:30
12	کيست علی؟ حيدر دُلدُل سوار    صاحب لوح و قلمُ ذوالفقار		274	0:04:07
13	خبر آمد خبری در راه است   سرخوش آن دل که از آن آگاه است		450	0:06:50
14	گفت فحشا در کجا آيد پديد؟    گفتمش در کوچه های بی شهيد		1.550	0:23:53
15	زهرا اگر نبود محمد يتيم بود    پربار نخل سبز ولايت عقيم بود		1.990	0:30:41
16	گام بردارم ولی با ياد تو     سر نهم بر دامن اولاد تو		1.956	0:30:09
17	چهارده کنعانی يوسف جمال    چهارده موسی به سينای کمال		1.955	0:30:08
18	به جای آنکه همه ساله تو سوی مکه روی		1.984	0:30:34
19	مشک من لبریز آب و آبروست		1.956	0:30:08
20	"زکُل ُّ مَن عَلیها فان" چه دانی؟		175	0:02:35
21	قلم تا وحی را بال و پر آمد     نماز کاتبان سنگین تر آمد		140	0:02:02

ازهمه عزیزان التماس دعاي خيردارم

« برای شنیدن یا دانلود مداحی ها ومرثیه ها میتوانید روی ادامه مطلب کلیک کنید »

انديشه‏هاى اجتماعى زن از ديدگاه امام  على(ع)

 ^{انديشه‏هاى اجتماعى زن از ديدگاه على(ع) زن از ديدگاه على عليه السلام بررسى ديدگاه حضرت على عليه‏السلام درباره زن نيازمند به آگاهى و شناخت موقعيت اجتماعى «زن‏» در قبل و بعد از اسلام است. از نظر تاريخ روشن است كه زن قبل از اسلام در محروميت فراوان بوده و از جايگاه مناسب اجتماعى برخوردار نبوده است; چرا كه نگاه به زن نگاه ابزارى و كالائى بوده يعنى زن در رديف يكى از كالاهايى بوده است كه در اختيار مردان بوده، تا لذت بيشترى از زندگى ببرند. اسلام با نداى آسمانى خود تحول بزرگى ايجاد نمود; اولا از نظر شخصيتى زن را برابر مرد قرار داد، ايمان و عقايد و افكار او را محترم شمرد. ثانيا حقوق اجتماعى زيادى براى او قرار داد كه قبل از اسلام وجود نداشت البته اگر هم در بعضى موارد بين او و مرد فرق گذاشته باز بجهت اقتضائات روحى و جسمى زن بوده است و لذا در سايه اين تعليمات زن در ميان مسلمين موقعيت اجتماعى مناسبى پيدا كرد. البته چه بسا در اين مسئله مانند بسيارى ازمسايل اجتماعى ديگر دورى از تعليمات وحى الهى موجب گرفتارى و انحراف و افراط و تفريط خواهد شد. حضرت على عليه‏السلام با توجه به موقعيتى كه زن قبل از اسلام داشته، و موقعيت مناسبى كه بعد از اسلام پيدا كرده براى حفظ جامعه اسلامى از خطر انحراف در افراط و تفريط روزنه‏هاى ورود اين خطرها را مى‏بندد; لذا زن در نظر ايشان از يك جهت‏يكى از تلجليات حضرت حق و نشان دهنده جمال زيباى خداوند است. آن حضرت مى‏فرمايد: «عقول النساء فى جمالهن و جمال الرجال فى عقولهن.» (1) عقل زنها در زيبايى آنان است و زيبايى مردان در عقل آنان است. هر موجودى مظهر نامى از نامهاى الهى است، زيرا خلقت كه از اوصاف فعلى خداست نه از اوصاف ذاتى وى، عبارت است از تجلى خالق در چهره مخلوقهاى گوناگون، چنانكه حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام فرموده است: «الحمدلله المتجلى لخلقه بخلقه‏» (2) عنوان تجلى از لطيف‏ترين تعبيرهاى عرفانى است كه قرآن و عترت از آن ياد كرده‏اند و سالكان دور انديش و درون بين را به خود جذب نموده است، چون سالك محب بيش از باحث متفكر از نشانه مقصود آگاه بوده و از آن لذت مى‏برد و هرگز به شنيدن بانگ جرس كاروان كوى حق بسنده نمى‏كند بلكه مى‏كوشد تا از علم به عين آرد و از گوش به آغوش. (3) احكام و اوصاف زن: - احكام و اوصاف صنف زن از دو ديدگاه قابل مطالعه و بر دو قسم است: قسم اول: راجع به اصل زن بودن اوست كه هيچ گونه تفاوتى در طى قرون و اعصار به آنها رخ نمى‏دهد. مانند لزوم حجاب و عفاف و صدها حكم عبادى و غير عبادى، كه مخصوص زن است و هرگز دگرگون نخواهد شد. و بين افراد زن هيچ فرقى در آن جهت مشترك زنان نيست. قسم دوم: ناظر به كيفيت تربيت و نحوه محيط پرورش آن است كه اگر در پرتو تعليم صحيح و تربيت وزين پرورش يابند و چون مردان بيانديشند و چون رجال تعقل و تدبر داشته باشند تمايزى از اين جهت‏با مردها ندارند و اگر گاهى تفاوت يافت‏شود، همانند تمايزى است كه بين خود مردها مشهود است. مثلا اگر زنان مستعد به حوزه‏ها و دانشگاههاى علمى راه يابند و همانند طلاب و دانشجويان مرد به فراگيرى علوم و معارف الهى بپردازند و از لحاظ جهان بينى و انسان شناسى و دنيا شناسى و آخرت شناسى و ساير مسائل اسلامى، در دروس مشترك بين محصلين حوزه آگاهى كامل يابند و نحوه تعليم و تبليغ دينى آنان چون رجال مذهبى باشد، چه اين كه گروهى فعلا به بركت انقلاب اسلامى اين چنين‏اند، آيا باز هم مى‏توان گفت رواياتى كه در نكوهش زنان آمده و احاديثى كه در پرهيز از مشورت با آنها وارد شده و ادله‏ايكه در نارسايى عقول آنان رسيده اطلاق دارد و هيچ گونه انصافى نسبت‏به زنان دانشمند و محققان از اين صنف ندارد و همچون قسم اول موضوع همه آن ادله ذات زن از حيث زن بودن است؟ مثلا گفته‏هاى حضرت على عليه السلام در بيان وهن عقول زنان كه فرمود: «يا اشباه الرجال و لارجال، حلوم الاطفال و عقول ربات الحجال‏» (4) اى مرد گونه‏هاى نامرد، با آرزوهاى كودكانه! و انديشه زنان پرده نشين! «اياك و مشورة النساء فان رايهن الى افن و عزمهن الى وهن...» (5) بپرهيز از مشورت با زنان كه راى آنان ناقص و تصميم آنان سست است. هيچ گونه انصرافى از زنان محقق و دانشمند ندارد؟ و آيا مى‏توان گفت كه عقل آنان هم در بخش عقل نظرى، چون زنند و تنها به خاطر انوثت‏بدن آنها همتاى عقل كودكان است. و يا آن كه اين تعبيرها به لحاظ غلبه خارجى است كه منشا آن، دور نگه داشتن اين صنف گرانقدر از تعليم و محروم نگه داشتن اين گروه توانمند از تربيت صحيح است، كه اگر شرايط درست‏براى فراگيرى آنها در صحنه تعليم و تربيت فراهم شود حتما غلبه بر عكس خواهد شد و يا لااقل غلبه‏اى در كار نيست تا منشا نكوهش گردد. خلاصه آنكه وهن عزم چون مساله حجاب و عفاف از احكام قسم اول نخواهد بود هوشمندى و نبوغ برخى از زنان سابقه ديرين داشته و سبقت آنان در موعظت پذيرى نسبت‏به مردها شواهد تاريخى دارد. وقتى اسلام به عنوان دين جديد در جاهليت دامنه دار حجاز جلوه كرد، تشخيص حقانيت آن از نظر عقل نظرى محتاج به هوشمندى والا، و پذيرش آن از جهت عقل عملى نيازمند به عزمى فولادين بوده است تا هرگونه خطر را تحمل نمايد. لذا كسى كه در آن شرايط پيش از ديگران مسلمان مى‏شد از برجستگى خاص برخوردار بوده و همين سبقت از فضائل او به شمار مى‏رفت. چون تنها سبقت زمانى يا مكانى نبوده است كه معيار ارزش جوهرى نباشد بلكه سبق رتبى و مكانتى بود كه مدار ارج گوهر ذات خود. چنانكه سبق اسلام حضرت على عليه السلام از فضائل رسمى آن حضرت به شمار مى‏رود. از اين رهگذر مى‏توان به هوشمندى و نبوغ زنانى پى برد كه قبل از همسران خود دين حنيف اسلام را پذيرفته و حقانيت آن را با استدلال تشخيص داده و در پرتو عزم استوار به آن ايمان آورده‏اند. در حالى كه مردان فراوانى نه تنها از پذيرش آن استنكاف داشته و در حقانيت آن ترديد داشتند بلكه براى اطفاء نور آن سعى بليغ مى‏نمودند گرچه طرفى نمى‏بستند. مالك بن انس (179 - 95 ه.ق) در «موطا» خود چنين نقل مى‏كند كه عده‏اى از زنان در حالى اسلام آورده بودند كه شوهران آنها كافر بوده‏اند مانند دختر وليد بن مغيره كه همسر صفوان بن اميه بود و قبل از شوهرش مسلمان شد و نيز ام حكيم دختر حارث بن هشام كه شوهرش عكرمة بن ابى جهل بود، پيش از همسرش اسلام آورد. (6) حضرت على عليه‏السلام در حديث اربعمائه بعد از اين كه فرمود در مراسم تجهيز مرده‏ها گفتار خوب داشته باشيد به سخنى از حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها استناد مى‏فرمايد: «فان فاطمه بنت محمد صلى الله عليه و آله وسلم لما قبض ابوها ساعدتها جميع بنات بنى هاشم فقالت: دعوا التعداد و عليكم بالدعاء» (7) يعنى حضرت زهرا(س) بعد از ارتحال رسول اكرم(ص) به زنان بنى هاشم كه او را در ماتم يارى مى‏كردند و زينتها را رها كرده و لباس سوگ دربر نموده و مرثيه مى‏خواندند، فرمود: اين حالت را رها كنيد و بر شماست كه دعا و نيايش نماييد. هدف در نقل اين حديث آن است كه حضرت على عليه السلام معصوم بوده و تمام گفته‏هاى او حجت است ولى براى تثبيت مطلب به سخن معصوم ديگر تمسك مى‏كند و آن، حضرت زهرا سلام الله عليها است و انسان معصوم تمام رفتار و گفتار و نوشتار و قيام و قعود او حجت‏خداست و از اين جهت فرقى بين زن و مرد نيست و همانطورى كه سنت امام معصوم عليهم السلام حجت است‏سنت‏حضرت زهرا سلام الله عليها نيز حجت‏شرعى و سند فقهى خواهد بود و اگر زن راه فراگيرى علوم و معارف را پيش گيرد و زينت دنيا را رها كند و به زيور دنيا سرگرم شود همانند زنهايى از اين گونه خواهد بود. و سر اين تقسيم همانا غلبه خارجى است كه در اثر نارسايى تعليم و تربيت نظامهاى غير اسلامى به نسلهاى ديگر منتقل شده است. از اينجا معلوم مى‏شود وصف ذاتى ولايتغير زن اين نيست كه سرگرم حليه و زيور بوده و در احتجاجهاى عقلى و مناظره‏هاى علمى و نيز مخاصمه‏هاى دفاعى غايب و محروم باشد. (8) بلكه اين ويژگى‏ها بر اثر شرايط محيطى و تربيتى بوده كه در طول قرون متمادى بر زنها حاكم بوده و اين شرايط محيطى و تربيتى اگر اصلاح شوند و محيط مناسبى براى تربيت زنان بوجود آيد زنان نيز همچون مردان مى‏توانند به كمالات مادى و معنوى نائل آيند. جايگاه زن حضرت اميرالمؤمنان على عليه السلام مى‏فرمايند: «فان المراة ريحانة و ليست‏بقهرمانة‏» (9) «زن مانند گل لطيف و زيباست و مانند مردان جنگى سخت و خشن نيست‏» آفرينش از نظر قرآن كريم با جمال و زيبايى آميخته است، هم جمال و زيبايى نفس و هم جمال و زيبايى نسبى خواه در قلمرو موجودهاى مادى و خواه در منطقه موجودهاى مجرد و معنوى. استنباط جمال و زيبايى نفسى هر موجود در حد ذات خويش - خواه ماده و خواه مجرد - از انضمام دو آيه قرآن حاصل مى‏شود. اول: آيه «الله خالق كل شى‏ء» (10) است كه دلالت دارد هر چيزى غير خدا، مخلوق ذات اقدس خداوند است‏خواه مجرد باشد و خواه مادى، خواه از ذوات باشد خواه از اوصاف. دوم: آيه «الذى احسن كل شى‏ء خلقه‏» (11) است كه دلالت دارد هر چيزى را كه خداوند آفريد جميل و زيبا خلق كرد و هيچگونه نقص و عيب نفسى در متن هستى يافت نمى‏شود، چه در نشئه ماده و چه در منطقه مجرد و نيز، هم در قلمرو ذوات اشياء و هم در نشئه اوصاف آنها. استظهار جمال و زيبايى نسبى برخى از موجودات نسبت‏به بعضى از موجودات ديگر نيز از بررسى چند مورد به دست مى‏آيد، يكى آيه: «انا جعلنا ما على و الارض زينة لها» (12) يعنى ما آنچه را كه روى زمين قرار دارد از مناظر طبيعى به عنوان زينت زمين قرار داده و كره ارض را بدان مزين نموديم، و ديگرى آيه، «انا زينا السماء الدنيا بزينة الكواكب‏» (13) يعنى ما فضاى بالا را با ستاره‏هاى روشن زينت داديم. از اين آيات زينت و جمال نسبى موجودات مادى نسبت‏به يكديگر معلوم مى‏شود. (14) و زن مظهر جمال خداست. او موجودى لطيف و زيباست كه مى‏تواند همچون مردان به تمام كمالات و مقامات معنوى نائل آيد و اين بدان معنا نيست كه همچون مردان به ميدان جنگ و كارزار رود بلكه خداوند زن و مرد را مكمل و كامل كننده يكديگر آفريده است. زن ريحان و گل است و شما مردها معطر باشيد و اين قدر با بوهاى متعفن، شامه‏تان را بد عادت نكنيد. زنها به عطر ريحان معطرند و به شما عاطفه مى‏دهند. لذا در جنگهاى اسلامى، خشونتى كه در جنگهاى غير اسلامى هست، وجود ندارد و آن درنده خويى كه ديگران دارند در ميان مسلمين مشاهده نمى‏شود با اين كه مسلمين، زنها را به حجاب دعوت مى‏كنند، اما از عاطفه زن به عنوان يك محور تربيتى استفاده مى‏كنند. اسلام زن را در سايه حجاب و ساير فضايل به صحنه مى‏آورد تا معلم عاطفه، رقت، درمان، لطف، صفا، وفا و مانند آن شود و دنياى كنونى، حجاب را از زن گرفته تا زن به عنوان لعبه به بازار بيايد و غريزه را تامين كند. زن وقتى با سرمايه غريزه به جامعه آمد ديگر معلم عاطفه نيست، فرمان شهوت مى‏دهد نه دستور گذشت، و شهوت جز كورى و كرى چيزى به همراه ندارد، لذا اسلام اصرار دارد كه زن در جامعه بيايد ولى با حجاب بيايد، يعنى بيايد كه درس عفت و عاطفه بدهد نه اين كه درس شهوت و غريزه بياموزد. شبهه نقصان ايمان يكى از شبهاتى كه پيرامون موضوع زن همواره مطرح مى‏شود، مضمون روايتى در نهج البلاغه است كه در آن از زنها به بدى ياد كرده و فرموده است: «معاشر الناس، ان النساء نواقص الايمان، نواقص الحظوظ، نواقص العقول، فاما نقصان ايمانهن، فقعودهن عن الصلاة و الصيام فى ايام حيضهن، و اما نقصان عقولهن فشهادة امراتين كشهادة الرجل الواحد، و اما نقصان حظوظهن فهو اريثهن على الانصاف من مواريث الرجال. (15) حضرت على عليه السلام پس از پايان نبرد جمل، در نكوهش زنان مى‏فرمايد: «مردم! ايمان زنان ناتمام است، بهره آنان ناتمام، خرد ايشان ناتمام، نشانه ناتمامى ايمان، معذور بود نشان از نماز و روزه است‏به هنگام عادتشان، و نقصان بهره ايشان، نصف بودن سهم آنان از ميراث است نسبت‏به سهم مردان، و نشانه ناتمامى خرد آنان اين بود كه گواهى دو زن چون گواهى يك مرد به حساب رود. پس از زنان بد بپرهيزيد و خود را از نيكانشان واپاييد، و تا در كار زشت طمع نكنند، در كار نيك از آنان اطاعت ننماييد» (16) زن، ايمانش ناقص است، زيرا در ايام عادت از نماز و روزه محروم است، عقلش كم است، زيرا شهادت دو زن معادل يك مرد است، و حظ مالى او نيز نصف سهميه مرد است. مشابه اين مضمون از رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز رسيده است. (17) براى پاسخ به اين شبهه لازم است مقدمه‏اى در مورد زمينه ستايش‏ها و نكوهش‏هايى كه در بعضى از آيات و روايات آمده است ذكر شود. ستايش‏ها و نكوهش‏ها گاهى حادثه و يا موضوعى، در اثر يك سلسله عوامل تاريخى، زمان، مكان، افراد، شرايط و علل و اسباب آن، ستايش يا نكوهش مى‏شود، معناى ستايش يا نكوهش بعضى حوادث و يا امور جنبى يك حادثه، اين نيست كه اصل طبيعت آن شى‏ء قابل ستايش و يا مستحق نكوهش مى‏باشد، بلكه احتمال دارد زمينه خاص سبب اين ستايش يا نكوهش شده است. مثلا اگر از قبيله‏اى ثناء و ستايش به عمل آمده، احتمال دارد در اثر آن باشد كه مردان خوبى در آن عصر از اين قبيله برخاسته‏اند، و شايد در فاصله‏اى كه ورق برگردد، افراد ديگرى از آن قبيله برخيزند كه مورد نكوهش واقع شوند. و گاهى به عكس، در يك سرزمين افرادى مورد نكوهش قرار مى‏گيرند، بعد طولى نمى‏كشد كه افراد شايان ستايش از آن سرزمين برمى‏خيزند. در همين ايران شهرهايى بوده كه درباره آنها مذمت‏هاى فراوانى وارد شده است ليكن وقتى به بركت اهل بيت عليهم السلام شهروندان عوض شده، شهرها و بلاد نيز جزو بلاد نمونه و برجسته اين كشور شده‏اند و افرادى از آن سرزمين برخاسته‏اند كه از نظر فضائل اخلاقى و علمى و نبوغ، ممتاز شده‏اند. در نتيجه، مذمت‏ها و نكوهش‏ها تا ابد لازمه آن آب و خاك نبوده، بلكه مقطعى است. و دليلش آن است كه با يك تحول فكرى و اعتقادى، ممكن است نظر سابق برگردد. بخشى از نكوهش‏هاى نهج البلاغه راجع به زن، ظاهرا به جريان جنگ جمل برمى‏گردد، همان گونه كه از بصره و كوفه نيز در اين زمينه نكوهش شده است‏با اين كه بصره، رجال علمى فراوانى تربيت كرده و كوفه مردان مبارز و كم نظيرى را تقديم اسلام نموده و بسيارى از كسانى كه به خونخواهى سالار شهيدان صلوات الله و سلامه عليه برخاستند از كوفه نشات گرفتند، و هم اكنون نيز كوفه جايى است كه به انتظار ظهور حضرت مهدى عليه السلام در آنجا نماز مى‏خوانند، مسجدى دارد كه مقامات بسيارى از صالحين و صديقين در آن واقع شده است و نمى‏توان گفت كه چون مثلا از كوفه يا از بصره نكوهش شده است، آن دو شهر براى هميشه و ذاتا بد و سزاوار نكوهش مى‏باشند. قضاياى تاريخى در يك مقطع حساس زمينه ستايش يا نكوهش را فراهم مى‏كند و سپس با گذشت آن مقطع زمينه مدح و ذم نيز منتفى مى‏شود. پيش بينى وحى اين تحليل در اصل موضوع زن و بويژه در اين مورد خاص قابل دقت است. اصولا اصرارى كه قرآن كريم درباره زنان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم دارد نشانه پيش بينى وحى از يك حادثه تلخ تاريخى است. اين كه قرآن با اصرار، به زنان پيامبر مى‏فرمايد: «و قرن فى بيوتكن و لا تبرجن تبرج الجاهلية الاولى‏» (18) و در خانه‏هايتان قرار گيريد و مانند روزگار جاهليت قديم زينت‏هاى خود را آشكار نكنيد. نشانه آن است كه صحنه‏اى را ذات اقدس اله پيش بينى مى‏كرده است. خداوند عالم غيب و شهادت از آينده‏اى با خبر بوده و زنان پيامبر را از ثمرات تلخ آن قيام بى‏جا، برحذر مى‏داشت، لذا فرمود در خانه‏ها بنشينيد و خود را نشان ندهيد، تبرج نكنيد و...، كه على رغم اين هشدارها، جنگ جمل پيش آمد و رو در روى ولى الله مطلق حضرت على بن ابى‏طالب اميرالمؤمنين - عليه افضل صلوات المصلين - به مبارزه برخاستند. آن مقطع، يك سلسله نكوهش‏هايى را در پى داشت و يك سلسله ستايش‏هايى را به همراه داشت. از سرزمينى، يا از مردمى ستايش شده كه در آن صحنه، خوب عمل نموده و از گروهى و سرزمينى، نكوهش شده است چون در اين رخداد بد عمل كرده‏اند. بنابراين نبايد اين نكوهش‏ها و ستايش‏ها، به حساب گوهر شى‏ء گذاشته شود. اگر طلحه و زبير در برابر ولى الله مطلق ايستادند و مورد نكوهش قرار گرفتند، طبيعى است عايشه هم كه در مقابل حضرت قرار گرفت و افراد ديگرى هم كه به اين سانحه سنگين كمك كردند، مورد نكوهش قرار گيرند. بنابراين نبايد اين گونه از نكوهش‏ها يا ستايش‏ها به گوهر ذات برگردد، البته تاثير مقطعى آن محفوظ است. داشتن مال كمال نيست نكته ديگر اين كه در روايت مزبور، نقصان حظ، به نقص در ارث توجيه شده و مى‏گويد: چون زن از ارث كمترى برخوردار است لذا محترم نيست، در صورتى كه به هنگام مهاجرت پيامبر به مدينه، شتر حضرت در مقابل خانه كسى كه از فقيرترين مردم مدينه بود خوابيد پس نداشتن مال، نقص نيست چه اين كه داشتن آن كمال نيست. شهادت زن و نسيان تعليل حضرت در مورد نقصان عقل اين است كه شهادت دو زن، در حكم شهادت يك مرد است، زيرا كه در قرآن مى‏فرمايد: «فان لم يكونا رجلين فرجل و امراتان ممن ترضون من الشهداء» (19) شهادت دو زن، در حكم شهادت يك مرد است. در اين مورد نيز به اين جهت است كه شهادت امرى مستند به حس و مشاهده است و حضور و شهود زن در همه جا محذور و يا محدود مى‏باشد، و خود قرآن نكته آن را ذكر مى‏كند و مى‏فرمايد: اين كه شهادت دو زن، در حكم شهادت يك مرد است، نه براى آن است كه زن، عقل و دركى ناقص دارد و در تشخيص، اشتباه مى‏كند بلكه: «ان فضل احداهما فتذكر احداهما الاخرى‏» (20) اگر يكى از اين دو فراموش نمود ديگرى او را تذكر بدهد. زيرا كه زن مشغول كارهاى خانه، تربيت‏بچه، و مشكلات مادرى بوده و ممكن است صحنه‏اى را كه ديده فراموش كند، بنابراين دو نفر باشند تا اگر يكى يادش رفت ديگرى او را متذكر كند. مذمت زن پرستى شبهه ديگر اين كه در بعض روايات از زن مذمت‏شده و از ارتباط با او منع شده است. عنوان نمونه حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام مى‏فرمايد: «المراة عقرب حلوة اللبسمة‏» (21) زن مثل عقرب است كه نيش آن در آغاز شيرين ولى مسموم است. بايد توجه داشت اين گونه روايات هشدارى به مرد است تا فريب شهوت را نخورد. نيش عقرب مثل نيش زنبور عسل و نظير سوزن نيست‏بلكه اگر انسان نداند عقرب است از نيش آن احساس لذت و شيرين، مى‏نمايد مثل آن كه يك شيرينى در كام بچه بريزند كه ظاهرش شيرين، اما درونش تلخ و مسموم است. اين سخن براى آن نيست كه بگويد زن عقرب است‏بلكه مى‏فرمايد: خود را به وسيله نگاه به نامحرم به آتش ندهيد، ديدن نامحرم شيرين است اما اين گناه، درونش عقرب است، چه اين كه اگر زنى در دام مرد بيفتد آن مرد پرستى، عقرب مى‏شود و بين زن و مرد فرقى نيست، منتها چون جاذبه از آن سو بيشتر است، حضرت به آن اشاره نموده است. همين تعبير، درباره دنيا هم ذكر شده است، حضرت امير سلام الله عليه در نامه‏اى كه براى سلمان مى‏نويسد، مى‏فرمايد: «فانما مثل الذين الدنيا مثل الحية، لين مسها قاتل سمها» (22) دنيا، مثل آن مار خوشرنگى است كه رنگش زيباست، پوست او هم بسيار نرم است اما همين پوست نرم، سم است. اين روايت، دليل مذمت دنيا نيست، مذمت دنيا پرستى و به سوى دنيا جذب شدن است. و گرنه در همين نهج البلاغه از دنيا ستايش كرده و فرموده هر كس به هر جا رسيده، در دنيا رسيده است. اين همه انبياء و اوليا و حكما و عرفا و صالحين و صديقين و شهداء در همين دنيا به كمال رسيده‏اند. دنيا متحجر اولياست‏»، همه خوبان در دنيا خوب شدند. آنچه مذموم است دنيا پرستى است و در روايات نيز زن مذموم نيست‏بلكه زن‏پرستى مذموم است و زن نيز همچون مرد انسان است و اشراف مخلوقات. معاشرت زنان با مردان اميرالمؤمنين على عليه السلام به فرزندش امام مجتبى چنين توصيه مى‏فرمايد: و اكفف عليهن من ابصارهن بحجابك اياهن، فان شدة الحجاب ابقى عليهن، و ليس خروجهن باشد من ادخالك عليهن من لايوثق به عليهن و ان استطعت ان لا يعرفن غيرك فافعل. (23) تا مى‏توانى كارى كن كه زن تو با مردان بيگانه معاشرت نداشته باشد. هيچ چيز بهتر از خانه زن را حفظ نمى‏كند. همان‏طور كه بيرون رفتن آنان از خانه و معاشرت با مردان بيگانه در خارج خانه برايشان مضر و خطرناك است، وارد كردن تو مرد بيگانه را بر او در داخل خانه و اجازه معاشرت در داخل خانه نيز مضر و خطرناك است. اگر بتوانى كارى كنى كه جز تو مرد ديگرى را نشناسند چنين كن. اين يك توصيه اخلاقى است. علماى اسلام اين جمله را به شكل يك توصيه اخلاقى تلقى كرده‏اند. اگر ما بوديم و چنين تعبيراتى، بدون شك آنچه استنباط مى‏شد بيش از توصيه اخلاقى بود، بلكه بيش از لزوم ستر وجه و كفين بود، آنچه استنباط مى‏شد همان است كه ما از آن به حبس زن در خانه تعبير كرده‏ايم. ولى علت اينكه فقها به مضمون چنين جمله‏ها فتوا نداده‏اند ادله قطعى ديگر از آيات و روايات و سيره معصومين بر خلاف مفاد ظاهر اين تعبيرات است و به اصطلاح ظاهر اين جمله‏ها «معرض عنه‏» اصحاب است. لهذا اين جمله‏ها حمل به توصيه اخلاقى شده است و ارزش اخلاقى دارد نه فقهى. آنچه فقها از امثال اين جمله‏ها استنباط كرده‏اند اين است كه اين گونه جمله‏ها ارشاد به حقيقتى روحى و روانى در روابط دو جنس است و شك نيست كه حقيقتى را بيان مى‏كند. رابطه زن و مرد اجنبى سخت‏خطرناك است، گلى است كه پيلان بر آن مى‏لغزند. آنچه اسلام لااقل به صورت يك امر اخلاقى توصيه مى‏كند اين است كه تا حد ممكن اجتماع مدنى غير مختلط باشد. جامعه امروز زيانهاى اجتماع مختلط را به چشم خود مى‏بيند. چه لزومى دارد كه زنان فعاليتهاى خود را به اصطلاح «دوش به دوش‏» مردان انجام دهند. آيا اگر در دو صف جداگانه انجام دهند نقصى در فعاليت و راندمان كار آنان رخ مى‏دهد؟ (24) قرآن كريم، به اتفاق دوست و دشمن، احيا كننده حقوق زن است. مخالفان لااقل اين اندازه اعتراف دارند كه قرآن در عصر نزولش گامهاى بلندى به سود زن و حقوق انسانى او برداشت. ولى قرآن هرگز به نام احياى زن به عنوان «انسان‏» و شريك مرد در انسانيت و حقوق انسانى، زن بودن زن و مرد بودن مرد را به فراموشى نسپرد. به عبارت ديگر، قرآن زن را همان گونه ديد كه در طبيعت هست. از اين رو هماهنگى كامل ميان فرمانهاى قرآن و فرمانهاى طبيعت‏برقرار است، زن در قرآن همان زن در طبيعت است. اين دو كتاب بزرگ الهى (يكى تكوينى و ديگرى تدوينى) با يكديگر منطبقند. و حضرت على عليه السلام كه همان قرآن ناطق است نيز همين گونه به زن نظر مى‏كند و مى‏فرمايد زن همچون گلى زيباست كه بايد از او محافظت كرد تا لطافت و زيبايى او حفظ گردد.}

پى‏نوشتها:

(1)امالى صدوق مجلس چهلم. (2)نهج البلاغه خطبه 108. (3)زن در آئينه جلال و جمال نوشته حكيم متاله آية الله عبدالله جوادى آملى ص 21. (4)نهج البلاغه، خطبه 27. (5)نهج البلاغه نامه 31. (6)موطا، كتاب نكاح، ص 371 - 370. (7)خصال صدوق ص 618. (8)زن در آينه جلال و جمال نوشته حكيم متاله آية الله عبدالله جوادى آملى ص 53 تا 54. (9)نهج البلاغه نامه 31. (10)قرآن سوره زمر آيه 62. (11)قرآن سوره سجده آيه 7. (12)سوره كهف آيه 7. (13)سوره صافات آيه 6. (14)زن در آينه جلال و جمال نوشته حكيم متاله آية الله عبدالله جوادى آملى ص 31 تا 32. (15)نهج البلاغه خطبه 80. (16)نهج البلاغه خطبه 80 ترجمه دكتر سيد جعفر شهيدى. (17)بحارالانوار ج 103، ص 259. (18)احزاب، 33. (19)بقره، 282. (20)بقره، 282. (21)كلمات قصار، شماره 61. (22)نهج البلاغه نامه 68. (23)نهج البلاغه، نامه 31. (24)مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى - مساله حجاب جلد 19 ص 547 - 548. 

یا امام رضا (ع)

بسمه تعالى

السلام عليكم ورحمة الله وبركاته

كل يوم عاشوراء و كل ارض كربلاء

عاشورا عید خون شیعه

 

 

((  و اذا  اقمت بمکانی فبما ذا یبتلی الخلق المتعوس و بماذا یختبرون ؟ ))
( اگر قرار است در این مکان (مدینه) بمانم این ملت در معرض هلاکت با چه چیزی (خبر از ماهیت خود دهند )
و این جمله در جواب مردمی که مصرانه از حضرت در خواست دارند که از مدینه خارج نشوند .
حماسه عاشورا ، رخ دادی است که دیگر در تاریخ تکرار ناپذیر مینماید ،
حسین در شرف این حماسه شیعی با شیعیان و دوستدارنش به گفتگو مینشیند و نظر ایشان را جویا میشود .
مطا لب به جای مانده از این مشورت ها اگر آموزنده تر از قیام کربلا نباشد کمتر از آن نیست . که متاسفانه کمتر به آن پرداخته شده و این همان نقطه ضعف ما شیعیان است
برای مثال
محمد بن حنیفه، برادر حسین و پرچمدار سپاه علی؛ برادر را نصحیت می کند تا به جای امنی برود و در کنجی به عبادت بپردازد ؛ وی به قبل از آنکه به، مصلحت جامعه بی اندیشد،  به سلامت برادر می اندیشد. 
 حال انکه امام از او تشکر می کند و او را دعا میکنند و به او یاد آوری میکند تا(( برای امت چشمی باش)) تا(( اهمیت جامعه))  را به او نشان دهد .  
و عمربن علی برادرناتنی  حسین،، در گفتاری صریح تر به امام هشدار میدهد که(( کشته میشود )) و در جواب این هشدار امام خاطر نشان می کنند که راه حق را به خوبی درک کرده و میشناسند ؛؛
 این بزرگ مردان  هر سه از یک پدر اند دیدگاه متفاوت آنان در نوع مقابله با یزدید بن معاویه  در نوع خود  جالب است .
با ندانستن و نشناختن  ابعاد وجودی عاشورا و این فریاد ها و زمزمه های زنجیروار آیا میتوان برداشتی عادلانه از  عاشورا داشت .
آیا اقتباس این جمله معروف از کلام امام (( که من برای امر به معروف و نهی از منکر به پا خواستم )) می تواند ما را در شناخت این(( معروف )) و این((منکری)) که لازمه اش این خون عزیز است را ترسیم کند ، این سوالات را نمی توان در متن و در روز  دهم محرم در تیغ های برهنه ای که در آسمان می چرخند پیدا کرد ، فریاد (( هیهات من الذله )) این شعار که مانیفست  خالق جاویدان عاشورا را میرساند را در کدامین زاویه از این حادثه بزرگ این( هیهات) را باید شناخت .
قیام کربلا توامان شور و شعور است و این کلید شناختن حسین ؛
در پایان یادآور میشوم که دیدگاه  اکثر ما کم شباهتی به برادران حسین ندارد همه به نوعی یا آفیت طلبیم؛؛
 زمان و مکان درستی برای انتقاد از وضع موجود را نمی شناسیم .
و این شناختن زمان است که حسین را این گونه آسی زمان کرد و راه او از راه دیگر دوستداران پیامبر جدا ساخت .

 

شبهه زدايي از قيام امام حسين عليه السلام

اگر امام حسين عليه السلام به تمامي حوادث آينده آگاهي داشت، چگونه با پاي خود، خويشتن را در هلاكت انداخت؟! آيا شيوه حضرت با آيه «لاتلقوا بايدكم الي التهلكة»؛ خود را با دستان خويش در هلاكت نيندازيد، سازگار است؟ يا آن كه مصداقي براي خودكشي محسوب مي شود؟ به راستي آگاهي امام از غيب و رسالت آن حضرت در استفاده از اين علم در عرصه هاي مختلف عاشورا و كربلا چگونه بوده است؟ واقعه عاشورا رخدادي است كه تاريخ اسلام و بلكه تاريخ بشريت مانندي براي آن سراغ ندارد. جايگاه بلند اين حماسه، آن را به صورت رويدادي جاودانه همانند خورشيدي درخشاني برتارك تاريخ و فرهنگ بشري درآورده است؛ به گونه اي كه با وجود دستان تحريفگر، از چنان عمق و غنايي برخوردار است كه تا فرجام تاريخ، پيام آور ارزش هاي والاي انساني و الهام بخش انسان هاي آزاد و خداجو خواهد بود. افزون بر جلوه عاطفي عاشورا كه در آن مظهر عشق به خدا، تسليم محض در برابر او و سمبل قيام در راه دين و آزادي خواهي و شهادت طلبي نمايان است، جلوه عقلاني و خرد ورزانه اي نيز به گونه اي پيدا و پنهان در سراسر حماسه حسيني مي توان به دست آورد. بي شك با چنين نگرشي علاوه بر چشم دل، با چشم عقل و خرد نيز به اين واقعه مي توان نگريست و نگرشي جامع تر و گسترده تر به آن داشت. از سوي ديگر، تحليل عقلاني نهضت حسيني به همان اندازه كه پربها و ارزشمند است، پرخطر و پيچيده است؛ زيرا نگاهي جامع و برگرفته از اصول و معارف كلامي مي طلبد تا نظريه هايي تمام عيار با ايجاد هماهنگي بين عناصر و مؤلفه هاي گوناگون پژوهش به گونه اي در خور و شايسته ارايه شود. به يقين دو رهيافت تاريخي و كلامي در تحليل و تحقيق رخداد عاشورا، از عوامل بسيار مهم و تأثيرگذاري است كه هريك، ما را در دست يابي به نظريه هاي جامع و معرفت آفرين مدد مي رساند. ناگفته پيداست كه اين دو نگرش در ترابط و تعامل كامل با يكديگرند و نتايج هركدام مي تواند در ديگري مؤثر افتد و به تكميل و تنقيح آن ياري رساند. ضعف و نارسايي اين دو، نزد صاحب نظران موجب پديد آمدن چنين اعتقادي مي شود كه امام عليه السلام به زمان و مكان شهادت خويش علم تفصيلي نداشته و از ابتدا به قصد منزل گزيدن در كربلا و رفتن به سوي شهادت حركت نكرده است! اين افراد براي تأييد سخن خود، مسأله اعزام مسلم بن عقيل به كوفه از سوي امام عليه السلام و حركت حضرت بر اساس گزارش مسلم را از آمادگي كوفيان و فرازهايي از گفت وگوهاي امام با اطرافيان كه بيانگر عزم او بر سفر به كوفه است، مطرح مي كنند. اما آنان كه از ابعاد كلامي و تاريخي نهضت سرخ حسيني آگاهي دارند، معتقد به علم تفصيلي امام عليه السلام نسبت به حوادث كربلا هستند و اعلام زمان و مكان شهادت امام عليه السلام از سوي پيامبرصلي الله عليه وآله وسلم و همچنين علم امام و اهل بيت او به جزئيات حوادث عاشورا را، دليلي بر اين مدّعا مي دانند. اين دسته از انديشمندان سخناني از امام حسين عليه السلام مطرح كرده اند كه در آنها آينده خونبار خود و اصحاب به گونه اي روشن آشكار شده است؛ همانند اين سخن حضرت كه مي فرمايد: «من كان باذلا فينا مهجته و موطناً علي لقاء الله نفسه فليرحل معنا فاني راحل مصبحاً ان شاء الله»(1) و يا در جاي ديگري مي فرمايند: «حُطَّ الموت علي ولد آدم فحط القلاده علي جيد الفتاة»(2) از مجموع عبارات اين خطبه چنين فهميده مي شود كه امام قبل از خروج از مكه،فرجامي براي اين سفر جز شهادت خود و يارانش نمي ديد. و حتي عبارت گويا مي بينم كه گرگ هاي بيابان اعضاي بدنم را ميان نواويس و كربلا پاره پاره مي كنند» گواه آن است كه امام عليه السلام به خوبي از شهادت خود و محلّ آن با خبر بوده است. صريح تر از اين سخنان، نامه حضرت، هنگام حركت از مكه است: بسم الله الرّحمن الرّحيم من الحسين بن علي الي بني هاشم؛ اما بعد فانه من لحق بي منكم استشهد و من تخلّف عن لم يبلغ الفتح والّسلام (3)؛ از حسين بن علي به بني هاشم؛ هركس از شما كه به من بپيوندد، شهيد خواهد شد و هركه با من همراه نشود، به پيروزي نخواهد رسيد». بي ترديد متن اين نامه، يكي از دلايل آگاهي امام از سرانجام حركت خويش به شمار مي آيد و از آن سو، همراهي اهل بيت حضرت نيز جزيي از برنامه كلي نهضت حسيني - كه طبق مشيّت الهي از قبل مشخص شده بود - محسوب مي شود. تقديري كه امام خود از آن آگاهي داشته است و از آنجا كه او مظهر تسليم در برابر خواست خداست با علم به سرانجام كار، اهل بيت و فرزندان خويش را همراه خود ساخت؛ گرچه عقل ما دست كم در فهم بخشي از فلسفه اين همراهي و اهداف و آثار آن، آگاهي دارد كه از آن جمله، رسوايي نظام منحط اموي است!(4) حال با توجه به سخناني كه در اين باره به آنها اشاره كرديم، به اصول كلامي درباره نهضت عاشورا اشاره مي كنيم: 1. عصمت امام عليه السلام يكي از اصول كلامي كه در تحليل رخداد عاشورا نقش بسزايي دارد، مسأله «عصمت پيامبران و امامان:» است كه به معناي وسيع آن، شامل عصمت در خطا و اشتباه و نسيان است. اين بينش روشنگر موجب مي شود كه تحليلگر عاشورا، تمامي رفتارها و مواضعي را كه امام عليه السلام در طول نهضت اختيار كرده است بدون هيچ قيد و شرط و استثنايي صحيح بداند و هرگونه خرده گيري و اعتراض را بر آن به دور شمارد. براساس پذيرش اصل عصمت امام در تحليل و تفسير افعال حضرت، گاه عقل ما ياراي فهم دست كم بخشي از حكمت و مصلحت اعمال امام را دارد و براي آن آرمان هايي صحيح و خردپسند مي يابد و يا آن كه حكمت آن بر ما روشن نمي شود و چرايي اعمال امام - حتي پس از تأمّل فراوان - در هاله اي از ابهام باقي مي ماند. افرادي كه باوري شايسته نسبت به عصمت امام داشته باشند، در هردو صورت، حقانيت و درستي فعل امام را اجمالاً مورد تصديق قرار مي دهند و به جاي تخطئه مواضع امام و خرده گيري بر تصميم گيري هاي حضرت، عقل محدود خود را محكوم مي كنند و صادقانه به ناتواني آن اقرار مي كنند. اما آنان كه اصل عصمت امام را نپذيرند، دل به شبهاتي نسبت به حقانيت يا مشروعيت نهضت حضرت مي سپرند و اشكالاتي را كه در طول تاريخ از سوي دشمنان اهل بيت: همچون بني اميه، ناصبي ها و وهابي ها تبليغ مي شده است، مي پذيرند و مانند آنان موضع گيري مي نمايند؛ شبهاتي همچون: ا. امام عليه السلام عليه حكومت اسلامي و خليفه پيامبر (يعني يزيد!) قيام كرد و از بيعت با او سرباز زده است و اين، گناهي است نابخشودني، كه سرانجام به كشته شدن او انجاميد. 2. نهضت امام عليه السلام از مصاديق به هلاكت انداختن خويش است، كه كاري برخلاف عقل اوست و به نصّ قرآن، حرام است. زيرا قرآن با صراحت بسيار مي فرمايد: «لاتلقوا بايدكم الي التهلكة»؛ خود را با دست خويش به هلاكت و نابودي نيندازيد. 3. هرچند امام عليه السلام در راه خدا قيام كرد، اما او نسبت به اوضاع سياسي و اجتماعي اشتباه كرد و به خطا بر پيمان هاي دروغين كوفيان اعتماد ورزيد. به اين شبهات و اشكالاتي از اين قبيل، به دو شيوه مي توان پاسخ داد: الف) ارايه پاسخ اجمالي بدين معنا كه با تمسّك به ادّله عقلي و نقلي عصمت امام عليه السلام - كه در منابع كلامي شيعي مورد بحث قرار گرفته است - مي توان بر ضرورت عصمت امام تأكيد ورزيد و سپس با اثبات امامت امام حسين عليه السلام اصل ياد شده را بر افعال او تطبيق كرد. بديهي است سرانجام چنين مسيري، اثبات صحّت و سلامتي تمامي افعال و افكار امام عليه السلام است. ب) ارايه پاسخ تفصيلي در اين شيوه تلاش مي شود كه براساس مقدمات مورد قبول اشكال تراشان، خالي بودن نهضت امام از هرگونه انگيزه شخصي و مصونيت آن از خطا و اشتباه و ارتكاب امر غير مشروع ثابت شود. اين شيوه، راهي است كه برخي از بزرگان شيعه مانند سيدمرتضي قدس سره در «تنزيه الانبياء» و شيخ طوسي قدس سره در «تلخيص الشافي» پيموده اند. به طور مثال در پاسخ به اين اشكال كه مقابله امام با سپاه يزيد و امتناع او از بيعت، از مصاديق «القاي نفس در تهلكه» بوده است، اين دو انديشمند بزرگ مي كوشند تا ثابت كنند كه حركت امام قبل از برخورد با سپاه ابن سعد، براساس ظنّ امام عليه السلام به پيروزي بوده است و از آنجا كه اين ظن، مستند به امارات و شواهد فراوان (مانند نامه هاي كوفيان و...) بوده است، قيام امام عليه السلام براي رسيدن به حقّ خود، نه تنها امري عقلايي است، بلكه انجام عملي واجب براي حضرت محسوب مي شود. بدين خاطر در اين مرحله از نهضت، امام عليه السلام جز به وظيفه ديني خود عمل نكرده است و پس از برخورد با سپاه عمربن سعد نيز كه امام از پيروزي مأيوس مي شود، پيشنهاد بازگشت به حجاز يا به يكي از سرحدّات مي دهد، كه مورد قبول ابن زياد واقع نمي شود و در اينجا نيز امام چاره اي جز دفاع از خويش نداشته است.(5) به هرجهت، درصورت نپذيرفتن اصل عصمت امام عليه السلام براي رفع شبهات با تمسّك به ادّله و شواهدي خاص و با تجزيه و تحليل مواضع امام در مراحل مختلف نهضت بايد در پي اثبات اين حقيقت بود كه موضع گيري هاي امام تماماً صحيح و مشروع بود و آن حضرت قدمي از جاده حكمت و شرع خارج نشده است. 2. علم امام عليه السلام دانشمندان شيعي همگي بر اين باورند كه امام عليه السلام همسان با پيامبرصلي الله عليه وآله وسلم داراي علمي وسيع و مافوق علم افراد عادي بشر است؛ زيرا منابعي ويژه و متفاوت با مجاري عادي كسب دانش در دست دارد و از طريق اين منابع به اذن خداوند از اموري آگاه است كه در دسترس افراد عادي نيست. اما در اين مسأله كه ويژگي هاي علم امام چيست، اختلاف نظر وجود دارد. براي مثال در اين كه علم امام چيست، رأي واحدي وجود ندارد. برخي از عالمان معتقدند: امام عليه السلام علاوه بر علم به احكام شريعت، به تمامي حوادث گذشته، حال و آينده علم دارد؛ مگر اموري كه از اختصاصات علم الهي است؛ همانند زمان فرارسيدن قيامت يا اموري كه در دايره بدائات قرار مي گيرد. ناگفته پيداست كه تفاوت اصلي علم غيب پيامبر و امام با علم الهي، در آن است كه علم خداوند، ذاتي است، ولي علم پيامبر و امام، ناشي از تعليم و اعطاي الهي است. در مقابل، گروه ديگري چنين باور دارند كه: مقتضاي ادّله بيش از اين نيست كه امام بايد به تمامي احكام دين و مسائل مورد نياز مردم علم داشته باشد؛ ولي دليلي بر آگاهي امام از تمامي حوادث گذشته و آينده نداريم.(6) سؤال ديگري نيز مطرح است كه آيا علم امام عليه السلام معلّق به شرايطي است يا آن كه به صورت بالفعل براي امام حاصل است؟ در پاسخ به اين پرسش، گروهي علم امام را مشروط به حصول شرايطي از قبيل اراده او يا درخواست (دعاي) او از خداوند، مي دانند. به هر تقدير، مسأله مقدار و وسعت علم امام در تحليل و تفسير نهضت حسيني تأثيري تام دارد. اگر امام معصوم عليه السلام را از جميع «ماكان» و «مايكون» آگاه بدانيم، در اين صورت، زمان و مكان شهادت امام نيز در دايره معلومات او قرار مي گيرد. با قبول اين اصل بايد گفت كه حسين عليه السلام از آغاز حركت خويش از مدينه مي دانست كه در مكاني به نام «كربلا» و در دهم محرم سال 61 به شهادت خواهد رسيد و حتي از كيفيت و جزئيات وقايع مربوط به شهادت خويش و ياران و اسارت خاندان خود آگاهي داشت. نقش محوري مسأله علم امام در يكي از جدّي ترين و جنجالي ترين منازعاتي است كه در چند دهه اخير در باره ماهيت و فلسفه نهضت حسيني وجود داشته، به گونه اي كه در اين ميان، دو نظريه اصلي ابراز شده است: 1. مطابق نظريه اول، حسين عليه السلام از ابتدا (و دست كم قبل از خارج شدن از مدينه) به طور قطع مي دانسته است كه سرانجام سفر او، اين است كه در كربلا و در روز دهم محرم، خود و جمعي از ياران او به شهادت خواهند رسيد. اما از سوي ديگر، امام به عنوان يك وظيفه و تكليف الهي، موظف به انجام اين سفر بوده است تا با تحمّل تمامي مصائب و سختي هاي آن، حتي با ريخته شدن خون خود و جمعي از بهترين افراد خاندان و يارانش، حياتي دوباره به دين و آيين بخشيده شود و اسلام مسخ شده سلطنتي يزيدي، محو و نابود شود. براساس اين نظريه، حقيقت قيام امام حسين عليه السلام، انجام يك تكليف الهي است؛ تكليفي كه امام به بهاي شهادت خود و اسارت خانواده اش، به كامل ترين صورت ممكن، آن را ادا كرد و البته مقتضاي مقام امامت هم چيزي جز اين نمي توانست باشد. در اين نظريه آثاري همچون: «اتمام حجّت بر مردمان»، «رسوا ساختن حكومت فاسد امويان و اعلام برائت از آن»، «ابلاغ پيام اصلي دين برجهانيان و ارايه ماهيت اصلي اسلام» و... به عنوان بخشي از اهداف نهضت امام كه براي ما قابل درك و فهم و درس آموزي و پيروي است، بيان مي شود. 2. براساس نظريه دوم، هرچند امام حسين عليه السلام مي دانسته است كه سرانجام، روزي به دست مخالفان دين خدا به شهادت خواهد رسيد، اما زمان اين امر بر او آشكار نبوده است. در اين ديدگاه، اوضاع و شرايط تاريخي در زمان حكومت يزيد (مانند تشكيل نيروي داوطلب در كوفه و بيعت آنان با مسلم بن عقيل، ضعف حكومت نوپاي يزيد، آمادگي افكار عمومي و لياقت و شايستگي امام براي قيام به صورت كامل براي شروع نهضت) آماده بود و در اين موقعيت احتمال پيروزي عليه يزيد بيش از پنجاه درصد تضمين شده بود. بدون شك آشنايي با مباني علم امام و آگاهي از ابعاد و جلوه هاي آن، بيانگر مردوديت نظريه دوم است. زيرا طبق اين نظريه، ديدگاه هاي كساني چون ابن عباس و محمد حنفيه كه حضرت را از حركت به سوي كوفه و اعتماد به دعوت كوفيان بر حذر مي داشتند، معتبر دانسته مي شود؛ به ويژه آن كه سرانجام سفر امام با آنچه كه امثال ابن عباس پيش بيني كرده بودند، موافق در آمد و تشكيل حكومت اسلامي براي امام ميسّر نگشت. در يك نگاه، به خوبي مي توان دريافت كه حركت امام حسين عليه السلام براساس انتخاب و اختيار حضرت اما با علم الهي آن امام صورت گرفته است؛ هرچند فرجام نهضت امام با شهادت رقم مي خورده است. اما اعتماد به نامه ها و دعوت هاي كوفيان و حركت به سوي كوفه به خاطر «اتمام حجّت» به تمامي دعوت كنندگان و حمايت كنندگان بوده است؛ كاري كه امام و پيشواي شايسته بايد انجام مي داد تا امروز كسي علم غيب و آگاهي از حقايق ماجرا را براي فرد امام شايسته نپذيرفتن دعوت كوفيان تلقّي نكند. از اين رو، آن حضرت طبق ظواهر و امور طبيعي زندگي حركت كرد؛ مسلم بن عقيل را به كوفه فرستاد و طبق گزارش سفير راست گوي خود به طرف آن ديار حركت كرد و سرانجام سفر او به شهادت ختم شد. به يقين با اين نگرش، آگاهي حضرت از لزوم دفع ضرر يا يقين به كشته شدن و خبر از اسارت خاندان، مانع رفتن به كوفه نمي شد؛ زيرا وظيفه امامت امام، فريادرسي مظلومان و ستم ديدگان از نظر ظاهري است و رسالت او در اين عرصه، توجه به خواستِ امت است. افزون بر اين، گرچه از دست رفتن امام و اسارت خاندان او كاري بي جبران، است، اما مصلحتي برتر و مهم تر وجود دارد كه امام بايد خون ارزشمند خود، و خاندان حضرت بايد عزّت ظاهري خود را فداي آن كنند و آن، حفظ اسلام از دست فاسدان و طاغيان زمان براي هميشه تاريخ است و اين حوادث، مقدمه ضروري و انحصاري نجات اسلام محسوب مي شود كه نه تنها مطلوب، بلكه لازم و واجب است. چنين بينش شايسته اي موجب گرديد كه رژيم سلطنتي اموي، رسوا گردد و روح امر به معروف و نهي از منكر در كالبد جامعه دوانده شود(7) و ابلاغ پيام عاشورا به دورترين نقاط جهان آن روز و امروز و فراتر از همه فرداها، كاري معجزه آفرين براي تمامي ملت هاي دربند نمايد و آن، منطق «پيروزي خون بر شمشير» و «فداي جان براي حفظ كيان و آيين اسلام» است؛ سخني تأثيرگذار و درس آموز براي آزادي و آزادگي بشريت در تمامي عصرها و براي همه نسل ها. پي نوشت ها: 1. بحارالانوار، ج 44، ص 367. 2 و 3. همان، ص 366. 4 - همان، ص 330 و ج 45، ص 87. 5. ر.ك: شهيد آگاه و رهبر نجات بخش اسلام، لطف الله صافي گلپايگاني، ص 387-378؛ مقتل الحسين(ع)، عبدالرزاق موسوي المقرّم، ص 118 - 115. 6. تنزيه الانبياء، سيدمرتضي، ص 182 - 179؛ تلخيص الشافي، شيخ طوسي، ج 4، ص 182-188. 7 - متشابه القرآن و مختلفه، ابن شهرآشوب، ص 211. 8 - مجموعه مقالات دومين كنگره بين المللي امام خميني(ره) و فرهنگ عاشورا، دفتر دوم، ص 293 (تحليل معرفت شناختي مباني كلامي در نهضت عاشورا، محمد سعيدي مهر).

 

صداي پاي کاروان کربلا مي آيد. زينب به زيارت بدن بي کفن برادر باز مي گردد، از شام مي گويد آن سرزميني که وقتي از امام زين العابدين(ع) درباره سخت ترين منزل از ابتدا تا انتها سئوال کردند پاسخ دادند: الشام، الشام، الشام . نمي دانيم چه کردند با اهل بيت رسول خدا در شام که امام آن را حتي سخت تر از کربلا مي نامد .

مگر نه بزرگترين آرزوي هر غريب رسيدن به موطن خويش است؟ و مگر نه مقصد مدينه در پيش است؟ پس چرا تو ، مدام تداعي خاطرات گذشته را مي کني و در کجاوه تنهايي خودت اشک مي ريزي؟ نمي توان گفت که هر چه بود گذشت ولي مي توان گفت که فصل مصيبت سپري شد .

اگر چه اين فصل به اندازه تمام سال هاي عمر، کش آمد و اگر چه اين فصل، خزاني جاودانه براي عالم رقم زد اما تو بايد خودت را حفظ کني زينب! چرا که کار تو هنوز به اتمام نرسيده است . پس به ياد بياور، اما گريه نکن .  يزيد، شما را ميان اقامت در شام و مراجعت به مدينه مخير ساخت و تو و امام (ع) ، مراجعت به مدينه را برگزيديد زير لب زمزمه مي کني: کاش هزار فرزند داشتم و همه را فداي يک تار موي حسين مي کردم و نام آرام بخش حسين را زير لب ترنم مي کني : حسين ! حسين ! حسين!

حسين اگر بود، تحمل اين رنج ها، دردها و داغ ها اين قدر مشکل نبود . حتي داغ علي اکبر . حتي مصيبت قاسم ، حتي شهادت علي اصغر و  حتي عروج عباس .

عباس !؟ تو با خواهرت چه کردي! تو از کجا آمده بودي؟ چگونه خودت را با دل زينب پيوند زدي؟

هم اکنون که به مدينه رسيديم به مادرت چه بگويم؟ بگويم ام البنين ؟ ، مادر پسران ؟ مادر کدام پسران؟ کجايند آن چهار سروي که تو روانه کربلا کردي؟

بگويم ام البنين! همه مادران عالم بايد تربيت پسر را از تو ياد بگيرند؟ همه مردان عالم بايد پيش تو درس ادب بخوانند

 حسين! حسين ! حسين!

جاذبه ي عشق تو با اين چهار جوان چه کرد؟ با پيران و سالخوردگان چه کرد؟ با حبيب چه کرد؟ با مسلم چه کرد؟

حسين ! حسين ! حسين!

تو اگر بودي، سينه تسلاي تو اگر بود، نگاه آرام بخش تو اگر بود، همه غم هاي عالم قابل تحمل بود.

پدرم  به فداي آن که عمود خيمه اش شکسته شد.

پدرم به فداي آن که غمگين درگذشت.

پدرم به فداي آن که تشنه جان سپرد.

پدرم به فداي آن که محاسنش غرق خون شد.

پدرم فداي آن که جدش محمد مصطفي است . جدش فرستاده خداست

راستي حسين! اين سؤال تو را چه پاسخ گفتند وقتي که پرسيدي: فبم تـَستـَحلـّونَ دَمي؟

راستي يک قطره از خون علي اصغر حتي به زمين نچکيد.

ميان دست عباس و بدنش چقدر فاصله افتاده بود؟

هيچ کس آب نخورد وقتي آب آزاد شد .

از همه سخت تر وداع بود . وداع با حسين . وداع با جهان . وداع با جان .

وداع با هرچه که دوست داشتني است ...

یک مداحی زیبا رو هم با حجم ۷۲۴ کیلوبایت می تونید دانلود کنید...

4 پشت زمينه Wallpaper زيبا براي ويندوز شما
 پشت زمينه Wallpaper حرم حسيني

پشت زمينه Wallpaper عصر عاشورا

پشت زمينه Wallpaper بين الحرمين

پشت زمينه Wallpaper مرقد مطهر امام حسين

  .........................................................................................................

اربعين حسيني! علي بن حسين
اربعين حسيني! عصر عاشورا
اربعين حسيني! اگر دين محمد(ص) جز با كشتن من پا بر جا نمي ماند پس اي شمشيرها مرا دريابيد
اربعين حسيني! الحسين
اربعين حسيني! سلام بر حسين
اربعين حسيني! السلام عليك يا اباعبدالله
اربعين حسيني! السلام عليك يا اباعبدالله
اربعين حسيني! السلام عليك يا اباعبدالله الحسين(ع)
اربعين حسيني! يا اباعبدالله الحسين(ع) باز اين چه شورش است كه در خلق عالم است
اربعين حسيني! السلام عليك يا ابوالفضل العباس
اربعين حسيني! يا ابوالفضل العباس
اربعين حسيني! علي اكبر! گر ببينيم و به گلزار و يكي لاله سرخ *** ياد آن سرو جوان اكبر رعناي توئيم
اربعين حسيني! يا علي اصغر ابن الحسين(ع)! باي ذنب القتلت
اربعين حسيني! يا قمر بني هاشم! مي كشم منت اگر تير به چشمم بزنيد *** ولي اي قوم شما تير به مشكم نزنيد
اربعين حسيني! السلام عليك يا يا قمر بني هاشم
اربعين حسيني! يا قمر بني هاشم! اي دست تو پناه هزاران گل سپيد
اربعين حسيني! يا قمر بني هاشم
اربعين حسيني! يا قمر بني هاشم! چه عباس آنكه در صورت بود ماه بني هاشم *** ز بس انوار يزدانش هويدا از جبين آمد *** چه عباس آنكه در كرب و بلا بر شاه مظلومان **** علمدار و سپهسالار و سقا و معين آمد
اربعين حسيني! يا قمر بني هاشم
اربعين حسيني! يا حسين
اربعين حسيني! يا اباعبدالله الحسين المظلوم ادركني
اربعين حسيني! يا رقيه! تو سر فصل لبخند هر برگ ياسي *** تو تعبير پژواك سرخ صدايي
اربعين حسيني! يا زينب كبري! اي انتظار خسته گلهاي رازقي *** تو يادگار ميخك و ياس و شقايقي
اربعين حسيني! يا زينب كبري! نام مولا زينت عرش است اگر *** نام زينب زينت نام علي است
اربعين حسيني! عباس علمدار ادركني
اربعين حسيني! السلام عليك يا ام المصائب زينب
اربعين حسيني! السلام عليك يا ابوالفضل العباس
اربعين حسيني! يا زينب كبري! دل اگر هست دل زينب كبري باشد *** آفرين باد بر اين همت مردانه دل
اربعين حسيني! السلام عليك يا زينب كبري سلام الله عليها
اربعين حسيني! شط القمه، رود فرات
اربعين حسيني! حرم حضرت عباس، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت عباس، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت عباس، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت عباس، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت عباس، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت عباس، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت عباس، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت عباس، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت عباس، مرقد مطهر
اربعين حسيني! حضرت عباس، محل دست چپ حضرت ابوالفضل علمدار كربلا
اربعين حسيني! حرم حضرت حر ابن رياحي، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت حر ابن رياحي، مرقد مطهر
اربعين حسيني! حرم حضرت مسلم، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت مسلم، مرقد مطهر
اربعين حسيني! حرم حضرت رقيه(س)
اربعين حسيني! حرم حضرت زينب(س)، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم حضرت زينب(س)، نماي داخل
اربعين حسيني! حرم حضرت زينب(س)، مرقد مطهر
اربعين حسيني! حرم حضرت زينب(س)، مرقد مطهر
اربعين حسيني! حرم حضرت زينب(س)، مرقد مطهر
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، نماي بيرون
اربعين حسيني! حرم امام حسي(ع)، محل گودال قتلگاه
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، نماي ورودي حرم
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، مرقد مطهر
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، مرقد مطهر
اربعين حسيني! حرم امام حسين(ع)، مرقد مطهر
اربعين حسيني! حرم طفلان مسلم
اربعين حسيني! حرم طفلان مسلم
اربعين حسيني! حرم شهداي كربلا

عشق یعنی بنده فرمان شدن......آنچه را اومی پسندد آن شدن

عشق بازی با حسین فاطه(س)